Ο 21ος αιώνας δεν ξεκίνησε καλά. Δεν
μιλάω μόνο για την Ελλάδα, αλλά –κακά τα ψέματα- στην Ελλάδα ζω και
από την δική της οπτική γωνιά παρατηρώ τις εξελίξεις. Και για την
Ελλάδα όμως όπως και για όλον τον πλανήτη ισχύει μία πολύ ξεκάθαρη
διαπίστωση: Ο πλούτος που μας παρέχει η Γή μοιράζεται τόσο παράλογα
και άνισα ώστε να μην χρειάζεται και πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς
ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για την μεγάλη δυστυχία που βιώνουν
δισεκατομμύρια συνάνθρωποι σε όλες τις ηπείρους –με πρώτη την Αφρική:
Είναι αυτοί που επιμένουν να συσσωρεύουν πλούτο και να τον
«αποθηκεύουν» δεσμεύοντας τον σε επενδύσεις μη παραγωγικές που δεν
επιτρέπουν στον πλούτο αυτόν να «κυκλοφορήσει» και να περάσει από πολλά
χέρια.
Αγοράζουν,
αγοράζουν, αγοράζουν και «καταχωνιάζουν» σε όλον τον πλανήτη. Έτσι
«εξασφαλίζουν» τον πλούτο που έπεσε στα χέρια τους και στερούν από τα
δισεκατομμύρια των συνανθρώπων τους, που δεν έχουν νερό να πιούνε ή
τροφή για να επιβιώσουνε, κάθε ελπίδα πως μέσα από την εργασία, το
εμπόριο, την παραγωγή ή την «επιχειρηματικότητα» θα μπορέσουν και
εκείνοι να κερδίσουν κάποια χρήματα για να αναβαθμίσουν επιτέλους
σιγά-σιγά την πολύ σκληρή πραγματικότητά τους.
Αυτή είναι η εικόνα που το δικό μου πολύ απλό και ξεκάθαρο βλέμμα, βλέπει. Ακόμα και αυτά τα «συμβολικά» (αλλά απολύτως πραγματικά) που διαβάζουμε στο εγκυρότατο περιοδικό «Forbes», ότι δηλαδή οι 85 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν τόσον πλούτο όσον κατέχουν τα 3,6 δισεκατομμύρια των φτωχότερων κατοίκων του πλανήτη, δείχνουν ξεκάθαρα πως το πιο λογικό πράγμα, (κάτι που δεν μπορεί να καταταχθεί πολιτικά ούτε ως «αριστερό», ούτε ως «συντηρητικό», ούτε ως «φιλελεύθερο») θα ήταν μια αναδιανομή του πλούτου που θα άλλαζε το πρόσωπο του πλανήτη και θα απελευθέρωνε δημιουργικές δυνάμεις κυριολεκτικά ανυπολόγιστες. Στο ίδιο περιοδικό (και στο ίδιο άρθρο) διαβάζουμε πως το 1% του πληθυσμού του πλανήτη κατέχει (και έχει αποθηκεύσει) το 50% του πλούτου του. Αυτοί οι αριθμοί ζαλίζουν. Δεν έχουν να κάνουν με «κακούς πλούσιους» και «καλά φτωχαδάκια» ούτε με προπαγάνδες «αριστερών» ή «κομμουνιστών» - όπως ακόμα χαρακτηρίζεται κυρίως στις ΗΠΑ όποιος δεν είναι με χίλια υπέρ της «ελεύθερης οικονομίας», δηλαδή του πιο ακραίου, μη παραγωγικού, καπιταλισμού.
Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα λοιπόν προσχώρησε με χίλια σε αυτές τις χωρίς υπερβολή «φεουδαρχικές» αντιλήψεις,
κυρίως μετά την είσοδό της στην ΟΝΕ και το Ευρώ. Δεν λέω πως δεν
υπήρχαν πάντα «πλούσιοι» και «φτωχοί» και στην Ελλάδα, όπως παντού στον
κόσμο. Όμως οι πλούσιοι κάνανε επενδύσεις, φτιάχνανε εργοστάσια, το
χρήμα τους «κυκλοφορούσε» και δημιουργούσε θέσεις εργασίας. Υπήρχαν ψυγεία «ΠΙΤΣΟΣ» και κουζίνες «ΙΖΟΛΑ», μπύρα «ΦΙΞ» και σοκολάτες «Παυλίδη».
Οι γονείς ενός φίλου δουλεύανε μια ζωή εργάτες στου Λαδόπουλου στην
Πάτρα και ζούσαν φτωχικά αλλά καλά, είχανε δυό μισθούς – και 14
μηνιάτικα - και μετά δυό συντάξεις και ΙΚΑ και δωρεάν παιδεία και πολλά
«προνόμια» που σήμερα ακούγονται σαν πολυτέλειες, τότε όμως ίσχυαν και
ήταν αποδεκτές από όλους, εργοδότες και εργαζόμενους. Και οι μεγάλοι
Έλληνες εφοπλιστές οι ζάμπλουτοι, οι εδώ και οι «του Λονδίνου»,
φρόντιζαν και προσλαμβάνανε Έλληνες και έτσι βρίσκανε καλοπληρωμένες
(και σκληρές βέβαια, δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό) δουλειές οι νέοι
άντρες και «μπαρκάρανε» για κάποια χρόνια και μάζευαν λεφτά κι’
ερχόντουσαν και στήνανε σπιτικό, με ψυγείο ΠΙΤΣΟΣ και κουζίνα ΙΖΟΛΑ. Και
για να μην φλυαρώ ασκόπως, επιχειρώντας μια μικρογραφία, ποτέ στην
Ελλάδα το 1% του πληθυσμού δεν κατείχε τον πλούτο που αναλογούσε στο 50%
- ούτε 10 άνθρωποι είχαν όσα λεφτά είχαν τα 4 εκατομμύρια των
φτωχότερων Ελλήνων. Μπορεί ο Ωνάσης να είχε εκτός από τα καράβια του,
την Olympic Airways που ο ίδιος δημιούργησε, τον Σκορπιό και το διάσημο
σκάφος του, την «Χριστίνα», αλλά σκόρπιζε λεφτά, πλήρωνε, αγόραζε από
την Λευκάδα ότι χρειαζότανε, χρησιμοποιούσε Έλληνες πιλότους και
Ελληνίδες «συνοδούς» στην Ολυμπιακή Αεροπορία του – και στο τέλος μέσω
του Ιδρύματος Ωνάση μας έχτισε και ένα νοσοκομείο, πληρώνει ακόμα για
υποτροφίες, κλπ, κλπ.
Τώρα πιά δεν είναι έτσι. Και εδώ όπως και παντού υπάρχουν 10 άνθρωποι που έχουν στο πουγκί τους τον πλούτο όλης της χώρας –με
αποτέλεσμα να μην μπορούν να εργαστούν οι υπόλοιποι (αφού οι 10 δεν
επενδύουν) και να έχει φτάσει η χώρα (όπως και ο παγκόσμιος
καπιταλισμός) σε ένα δραματικό αδιέξοδο από το οποίο δεν ξέρει πώς να
βγει – και συνεχώς δανείζεται. Η φράση, «κοινωνικές ευαισθησίες»,
έχει εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο των πραγματικά πλουσίων που θα
μπορούσαν να κάνουν την διαφορά αν αποφάσιζαν να επενδύσουνε δυναμικά
στην Ελλάδα και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας οι οποίες, με τη σειρά
τους, θα φέρνανε την ανάσταση και στην αγορά – για ν’ αρχίσει και πάλι
να λειτουργεί ομαλά το σύστημα. Αντ’ αυτού οι καινούργιοι «δέκα»
ολιγάρχες αποσύρουν από την αγορά όλο το ζωντανό χρήμα, το αποθηκεύουν
εκεί που εκείνοι ξέρουν με μεθόδους που πάλι εκείνοι ξέρουν, και κάθε
μέρα που περνά η αγορά «στεγνώνει» ακόμα περισσότερο. Μέσα από τις
τράπεζες το χρήμα αντί να κυκλοφορεί και να δημιουργεί προσφορά και
ζήτηση, αποσύρεται και διπλοκλειδώνεται σε απόρθητα «θησαυροφυλάκια». Οι
κυβερνήσεις είναι αμήχανες, δεν ξέρουν τι να κάνουν, δεν έχουνε ούτε
σχέδιο ούτε όραμα – και αφήνονται να τους τραβάνε από τη μύτη οι μόνοι
που μας δίνουνε λεφτά, οι δανειστές μας. Γιατί αφού δεν έχουμε και δεν
φτιάχνουμε εδώ δουλειές να εργάζονται οι Έλληνες και, με τον κόπο τους,
να γεμίζουν το πορτοφόλι τους, τι άλλο από τα «δανεικά» απομένει;
Τίποτα.
Κυριακή του Πάσχα
σήμερα, νόμιζα πως θα γράψω για άλλα πράγματα. Αλλά τα Πάθη του
Θεανθρώπου και η απλή αλλά πάμφωτη διδασκαλία του, μιλούν μονάχα για αγάπη προς τον πλησίον και
μας υπενθυμίζουν ότι δεν χρειάζεται κανείς δύο χιτώνες όταν ο άλλος
είναι γυμνός. Όταν ντυθούν όλοι και δεν κρυώνουν και δεν πεινούν και
έχουν ζεστασιά και περίθαλψη και ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους,
τότε ο δεύτερος χιτώνας θα είναι πάλι ένας μικρός πειρασμός – γιατί
ποιος δεν θέλει τα «πολλά» και στην ουσία άχρηστα που αντικαθιστούν στην
ζωή του το πραγματικό της νόημα με την «διακόσμηση» της προσωπικότητάς
του εξωτερικά, στην πρόσοψη και σε ότι «φαίνεται».
Αλλά είπαμε, σήμερα είναι Πάσχα, Χριστός Ανέστη – και μέχρι την Ανάληψη θα είναι εδώ μαζί μας.
Μακάρι να μας βάλει σε σκέψεις –επιτέλους.
