Μικρός ήσουν πολύ άτακτο παιδί, τόσο στο σχολείο, όσο και στο σπίτι. Αυτόνομος από μικρός κι…ολίγον ανεξέλεγκτος. Πού το αποδίδεις όλο αυτό;
Προφανώς στην καταπίεση της εκπαίδευσης, η οποία είναι σχεδιασμένη για να παράγει αμόρφωτους σπουδαγμένους που θα γίνουν γρανάζια του συστήματος. Οπότε το σχολείο, το οποίο θα μπορούσαμε να αποκαλούμε και “ευνουχιστήριο” ασκεί βία στην ελεύθερη παιδική ψυχή και την καλεί καθημερινά σε συμβιβασμούς επώδυνους. Κι αν η οικογένεια είναι προσανατολισμένη στο να γίνει το παιδί της “καλός μαθητής”, η βία συνεχίζεται και στο σπίτι. Προφανώς όλη αυτή η βία φέρνει αντίδραση. Προσωπικά τα χαίρομαι τα άτακτα παιδιά και σε όσα σχολεία πήγα ως τώρα για γνωριμία και συζήτηση με τους μαθητές, διαπίστωσα ότι στο τέλος της εκδήλωσής μας, με πλησίασαν οι καθηγητές και μου είπαν ότι οι χειρότεροι και πιο αδιάφοροι μαθητές τους, ήταν αυτοί που έκαναν τις πιο ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις και ερωτήσεις σε μένα.
Μπήκες στο Μαθηματικό Πάτρας. Μπήκες για μάθημα και ο καθηγητής είπε «τι λέτε ρε παιδιά, τόσοι πολλοί; Αν το ελληνικό κράτος είχε λεφτά να σας σπουδάζει όλους, στο Μαθηματικό θα ήταν υποχρεωτικές οι παρακολουθήσεις και όχι προαιρετικές. Να μη ξανάρθετε!». Έκτοτε, δεν ξαναπάτησες σε παρακολούθηση μαθήματος και πήγαινες μοναχά στις εξεταστικές, και πήρες πτυχίο μέσα σε πέντε χρόνια. Είσαι σαν άνθρωπος τόσο απόλυτος στις επιλογές σου; Πεισμώνεις και εμμένεις; Άσε που έχω απορία, πώς τα κατάφερες να περάσεις τα μαθήματα….
Πείσμα έχω και εμμονή έχω όταν νιώθω πως κάνω κάτι δίκαιο και αληθινό. Στις ίδιες περιπτώσεις είμαι και τελείως απόλυτος, δίχως εκπτώσεις και με πολύ αυστηρά κριτήρια, πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό μου αλλά και για τους γύρω μου. Τα μαθήματα τα πέρασα διαβάζοντας μόνος, αλλά κι εγώ την ίδια απορία με σένα έχω, δεδομένης της τεράστιας δυσκολίας του Μαθηματικού. Δεν θα ήθελα με τίποτα να ξαναμπώ σε αυτή τη διαδικασία ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα ξαναγινόμουν είκοσι χρονών.
“Η Άλωση της Κωνσταντίας”, νουβέλα σου, έγινε και θεατρική παράσταση φέτος, από την Άννα Βαγενά, την Ελένη Γερασιμίδου και τον Βασίλη Παλαιολόγο, σε σκηνοθεσία-διασκευή του Χρήστου Βαλαβανίδη. Πώς σου φάνηκε αυτή η θεατρική μεταφορά; Ωραία διασκευή, με σεβασμό στα πολιτικά μηνύματα του κειμένου, όλα τα βιβλία μου είναι πολιτικά με την έννοια της στάσης ζωής. Ένιωσα σαν Θεός που έπλασε ανθρώπους όταν την παρακολούθησα
Το Κέντρο Χιακών Μελετών πώς αποφάσισες να το ιδρύσεις και ποιά είναι τα όνειρα σου γι αυτό; Το ΚΧΜ το ίδρυσα επειδή η Χίος είναι υπέροχο και πλούσιο σε πολιτιστική κληρονομιά και φυσικό κεφάλαιο νησί αλλά παντελώς άγνωστη ακόμη και στους κατοίκους της. Η Ελλάδα όλη είναι έτσι. Ο μόνος μας πλούτος, διαρκής και αμύθητος, είναι το φυσικό και το πολιτισμικό μας κεφάλαιο, το οποίο με διαχείριση προσανατολισμένη στον σεβασμό του, μπορεί να μας αποφέρει διαρκώς χρήμα. Η Ελλάδα είναι ένα άθροισμα μικρών παραδείσων αλλά εμείς την ξεπουλάμε στο όνομα μιας “ανάπτυξης” γιγαντισμού και καταστροφής. Οπότε το όραμά μου για το ΚΧΜ είναι να γίνει ένα τέτοιο Κέντρο σε κάθε μεριά της πατρίδας μας και να αλλάξουμε επιτέλους προσέγγιση απέναντί της.
Θέλω την άποψη σου για τη σημερινή πολιτική κατάσταση και τα κόμματα…. Τα πολιτικά κόμματα που υπάρχουν σήμερα είναι οι πυλώνες του στρεβλού, διεφθαρμένου και ανήθικου πολιτικού συστήματος που καταστρέφει την Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες, αλλά τώρα έχει αρχίσει να πνέει τα λοίσθια. Οπότε, όλα ανεξαιρέτως τα σημερινά πολιτικά κόμματα θα καταρρεύσουν μαζί του, εντός του επόμενου σύντομου ιστορικού χρόνου, διότι η ανθρωπότητα μετά από την καταστροφή που επέρχεται, θα αλλάξει ρότα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η πορεία αλλά δυστυχώς μόνο με καταστροφή έχει μάθει να αλλάζει ο άνθρωπος
“Του Θεού το μάτι”, η καινούργια σου νουβέλα, πώς προέκυψε; Τι αποτέλεσε κινητήριο δύναμη έμπνευσης, γι αυτό το νέο συγγραφικό πόνημα; Η έμπνευση ήταν το μπέρδεμα του σύγχρονου Έλληνα, ο οποίος από νοικοκύρης έγινε νοικοκυραίος, έφτιαξε ένα κράτος πελατειακό, δανείστηκε και ξόδεψε χρήμα ανερυθρίαστα, απαξίωσε τις αξίες και έκανε Θεό το χρήμα και τώρα ήρθε η ώρα της επανάστασης, σύμφωνα με τον ορισμό του αείμνηστου Β. Ραφαηλίδη, το ξαναστήσιμο δηλαδή των πραγμάτων στην πραγματική τους θέση. Το χρήμα επανέρχεται στην ευτέλειά του και οι πρωταρχικές και πραγματικές αξίες ξαναβρίσκονται στο προσκήνιο.
